List Pasterski Biskupa Płockiego na Pierwszą Niedzielę Adwentu 2007 roku

Umiłowani Bracia i Siostry!

Pierwsza Niedziela Adwentu jest w Ĺźyciu Kościoła niedzielą, ktĂłra otwiera nowy rok liturgiczny. Właśnie dzisiaj, razem z Maryją i wielkimi prorokami Starego Testamentu Izajaszem oraz Janem Chrzcicielem, rozpoczynamy okres przygotowania do obchodu Tajemnicy BoĹźego Narodzenia, ktĂłre jest zarazem zapowiedzią przyjścia Jezusa Chrystusa na końcu czasĂłw. Adwent to czas radosnego oczekiwania, czas w ktĂłrym spieszymy na roraty i śpiewamy: „Spuśćcie nam na ziemskie niwy Zbawcę z niebios obłoki”. Chcemy w ten sposĂłb pokazać, Ĺźe jesteśmy ewangelicznymi sługami, oczekującymi na powrĂłt naszego Pana. Pragnę skorzystać z tej pełnej BoĹźego pokoju adwentowej atmosfery, aby skierować do Was, Umiłowani, swĂłj pierwszy list pasterski.

Listy do powstających na terenie cesarstwa rzymskiego wspĂłlnot kościelnych pisali juĹź Apostołowie: św. Piotr, św. Jan, św. Paweł i inni. Zapraszali w nich chrześcijan do mężnego trwania w wierze, do jedności w obliczu błędnych nauk i podziałów, do kształtowania swojego Ĺźycia w świetle Ewangelii. Przekonany o Boskim natchnieniu tych listĂłw, Kościół włączył je do Pisma Świętego, aby na zawsze pozostały listem Boga do wierzących. Dlatego takĹźe dzisiaj, po blisko dwĂłch tysiącach lat, jako zachętę do właściwego – wewnętrznego i zewnętrznego – przeĹźycia Adwentu, usłyszeliśmy wezwanie z Listu św. Pawła do Rzymian: „Odrzućmy uczynki ciemności, a przyobleczmy się w zbroję światła. Ĺťyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień [...]”.

Tradycję pisania listĂłw do powierzonych ich pieczy wiernych przejęli od Apostołów ich następcy – Biskupi. Czynili to szczegĂłlnie, gdy tak jak ja rozpoczynali swoją posługę pasterską. Jak wiecie, 2 maja br. Ojciec Święty Benedykt XVI powołał mnie na urząd Biskupa Płockiego. 31 maja, w Święto Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, pośrĂłd licznie zgromadzonych Pasterzy Kościoła, dokonałem ingresu do płockiej Bazyliki Katedralnej. Tu, przed ołtarzem jednej z najstarszych i najczcigodniejszych świątyń w Polsce, stanęła mi przed oczyma chwila, gdy 6 stycznia 1997 roku, w Bazylice św. Piotra w Rzymie, Ojciec Święty Jan Paweł II osobiście udzielał mi święceń biskupich. Tutaj, przed obliczem Pani Mazowieckiej, zawierzyłem całe moje dotychczasowe Ĺźycie: syna ziemi śląskiej, kleryka powołanego w czasie studiĂłw seminaryjnych do słuĹźby wojskowej, wychowawcy w Śląskim Seminarium Duchownym, sekretarza Nuncjusza Apostolskiego w Polsce, wreszcie sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski, do ktĂłrego zadań naleĹźało organizowanie wspĂłlnych prac polskich biskupĂłw. Dzisiaj pragnę w tym pierwszym liście pasterskim gorąco podziękować Biskupowi Pomocniczemu Romanowi, Kapłanom, Siostrom Zakonnym, Alumnom i Wam wszystkim, Umiłowani Braci i Siostry – Katolicy Świeccy za serdeczne przyjęcie mnie w gronie ludu BoĹźego Diecezji Płockiej.

1. „Dla was jestem biskupem, z wami jestem chrześcijaninem”

Wypowiadając te słowa wdzięczności, powtarzam myśl św. Augustyna, wielkiego biskupa i nauczyciela wiary z V wieku: „Dla was jestem biskupem, z wami jestem chrześcijaninem”. Jako biskup muszę podejmować decyzje, nieraz trudne, ale służące dobru całej naszej Diecezji, dbać o jedność Kościoła Płockiego ze Stolicą Apostolską i przestrzeganie jej zaleceń, troszczyć się o sprawne działanie instytucji diecezjalnych, a takĹźe reprezentować nasz Kościół wobec władz świeckich. Świadom wagi i ciężaru tych obowiązkĂłw, kilka dni temu nawiedziłem Stolicę Apostolską, prosząc Ojca Świętego Benedykta XVI o błogosławieństwo dla naszego Kościoła i mojego w nim posługiwania.

W ciągu sześciu miesięcy pasterzowania w Kościele Płockim wiele juĹź razy byłem w naszym WyĹźszym Seminarium Duchownym, ktĂłre z pewnością stanie się moją pupilla oculi – „Ĺşrenicą oka”. Odwiedziłem teĹź Dom macierzysty SiĂłstr Pasjonistek, w ktĂłrym do Ĺźycia zakonnego przygotowuje się obecnie kilkanaście kandydatek z Polski, Białorusi i Kamerunu. Składałem te wizyty nie tylko dlatego, Ĺźe szczegĂłlnym zadaniem biskupa jest odkrywanie i potwierdzanie powołań kapłańskich i zakonnych w powierzonej mu Diecezji, ale takĹźe dlatego, aby cieszyć się i umacniać zapałem i pragnieniem słuĹźenia Bogu, przenikającym Ĺźycie tych wspaniałych młodych ludzi. Przewodniczyłem inauguracji roku akademickiego szkół wyĹźszych Mazowsza Płockiego i Tygodnia Kultury Chrześcijańskiej w Grodzie Krzywoustego. Miałem sposobność poświęcać nowy most „Solidarności” w Płocku i nowy pomnik Jana Pawła II w Gostyninie. Odwiedzałem Sanktuarium BoĹźego Miłosierdzia i Dom Księży EmerytĂłw, szpitale i hospicja. Staram się poznawać naszą piękną ziemię mazowiecką, kościoły, szkoły, urzędy i gospodarstwa. Staram się ją poznać i ogarnąć w duchu mojego zawołania biskupiego: Deus caritas est – „BĂłg jest miłością”. To właśnie w tym duchu – jako biskup i jako chrześcijanin – pragnę Was zapewnić, Ĺźe kaĹźdego dnia, czy to modląc się w Katedrze, czy odprawiając Eucharystię w ktĂłrejś z naszych świątyń, czy teĹź odmawiając brewiarz w mojej domowej kaplicy, wpisuję wszystkich, ktĂłrych spotykam na swojej pasterskiej drodze, w gorejące ognisko miłości Chrystusowej, w ogrom Jego miłosierdzia. I w tym duchu chcę podzielić się z Wami dzisiaj moimi największymi troskami, a zarazem priorytetami posługi pasterskiej.

2. Bądźmy uczniami Chrystusa

Zwyczajem minionych lat, Biskupi Polscy ogłaszają w Pierwszą Niedzielę Adwentu hasło programu duszpasterskiego, ktĂłry powinien być realizowany w naszych diecezjach, parafiach i rodzinach. W tym roku jego idea przewodnia brzmi: „BądĹşmy uczniami Chrystusa”. Mamy w coraz bardziej róşnicującym się, czyli pluralistycznym świecie uświadomić sobie naszą chrześcijańską toĹźsamość. Jesteśmy uczniami Chrystusa, ktĂłrzy wchodzą na drogę zbawienia naśladując swego Mistrza i Pana w Jego miłości do Ojca i do bliĹşnich; służąc, tj. odnajdując Boga tam, gdzie się ukrył – w drugim człowieku; niosąc swĂłj własny krzyĹź – podeszłego wieku, ograniczeń i chorĂłb; realizując świętość na drodze właściwego nam powołania. Dlatego właśnie w moim posługiwaniu pragnę kłaść wielki nacisk na jakość naszego duszpasterstwa parafialnego, owego „Kościoła w konkrecie”, wspĂłlnoty uczniĂłw Chrystusa na danym terenie. WspĂłlnota, rodzina parafialna nie musi być miejscem wielkich, głośnych „akcji”. NajwaĹźniejsze jest to, aby stawała się ona środowiskiem spotkania Ĺźywego Boga i głębokiego Ĺźycia duchowego, aby duszpasterstwo w niej prowadziło – jak mĂłwił Jan Paweł II – do poznawania, kochania i naśladowania Chrystusa.

Zwróćcie uwagę, Umiłowani, jak wyraĹşnie w dzisiejszym świecie – rozkrzyczanym, nastawionym na tak zwane „mocne wraĹźenia” i „przeĹźycia” – odzywa się tęsknota za duchowością, pragnienie wyciszenia i wewnętrznego skupienia. Sługa BoĹźy Jan Paweł II dlatego tak fascynował ludzi wszystkich kontynentĂłw i kultur, Ĺźe wyczuwali oni za jego wielkimi dziełami i słowami rozmodlenie i zatopienie się w Chrystusie. Duszpasterz, ojciec i matka, katecheta i katechetka stają się porywający świadkami Jezusa, gdy sami prowadzą głębokie Ĺźycie wewnętrzne i promieniują Bogiem. Dlatego proszę Was: znajdujmy czas nie tylko na niedzielną, ale takĹźe na codzienną Eucharystię, na częstą modlitwę i rachunek sumienia, na dziękczynienie po Komunii Świętej, na adorację Chrystusa w Eucharystii. Niech nasze kościoły nie stoją zamknięte, ale niech coraz bardziej stają się miejscami medytacji słowa BoĹźego, tajemnic róşańcowych i adoracji. W Płocku, w Sanktuarium Miłosierdzia BoĹźego, adoracja Najświętszego Sakramentu trwa praktycznie cały dzień, a kapłani służą w tym czasie penitentom w konfesjonale. Upowszechniajmy ten zwyczaj w parafiach naszej Diecezji, zwłaszcza większych, jeśli nie co dzień, to choćby przez kilka godzin w piątek lub na przykład w dzień targowy, by wierzący mogli wejść do świątyni i tu przeĹźywać chwile skupienia. Znajdujmy czas nie tylko na rekolekcje parafialne, ale takĹźe na rekolekcje zamknięte w grupach, wspĂłlnotach czy w gronie własnej rodziny. Dlatego chciałbym, aby w moĹźliwie krĂłtkim czasie powstał w naszej Diecezji dom rekolekcyjny z prawdziwego zdarzenia.

3. Bądźmy ludźmi sumienia

Ewangelie często opowiadają o Jezusie oraz Jego uczniach i uczennicach, Ĺźe „byli w drodze”. Uczniowie nie są więc ludĹşmi biernymi, ktĂłrzy odwracają się od świata, uciekają od niego – przeciwnie, mają zwracać się do niego i jak droĹźdĹźe przekształcać go od wewnątrz. Dlatego kaĹźda parafia powinna stawać się niejako sumieniem miasta, dzielnicy, osady czy wsi. Warto odczytywać najwaĹźniejsze wezwanie Adwentu, zawarte w dzisiejszej Ewangelii: „Czuwajcie!” jako: „Kształtujcie wraĹźliwość sumień”, „BądĹşcie ludĹşmi sumienia!”.

To nie osiemnastowieczne konstytucje i dwudziestowieczne rewolucje upomniały się o godność człowieka, ale – juĹź od początku, od staroĹźytności – tysiące rozsianych po Europie kościołów i parafii. Chrystus nadal wzywa nas, abyśmy jako Jego uczniowie, gdziekolwiek jesteśmy, stawali po stronie tych, ktĂłrych skrzywdzono, ktĂłrzy nie doświadczyli miłości, ktĂłrzy stracili sens Ĺźycia, ktĂłrzy zostali poranieni. Abyśmy przeciwstawiali się ukrytej i jawnej niesprawiedliwości, a zwłaszcza pozbawianiu głosu i szans tak wielu ludzi prostych, gorzej wykształconych czy mniej utalentowanych. Abyśmy pamiętali, Ĺźe – jak uczył Sługa BoĹźy Jan Paweł II na Jasnej GĂłrze – „czuwam – to znaczy takĹźe: czuję się odpowiedzialny za to wielkie, wspĂłlne dziedzictwo, ktĂłremu na imię Polska. To imię nas wszystkich określa. To imię nas wszystkich zobowiązuje. To imię nas wszystkich kosztuje”.

Ja sam w spotkaniach z politykami, przedsiębiorcami i dyrektorami placówek wychowawczych naszej Diecezji będę przypominać, że kierowanie, rządzenie jest przede wszystkim służeniem dobru wspólnemu; że polityka powinna być rozumiana jako czynienie życia wspólnego lepszym; że powiat, gmina, firma czy zakład, są wspólnotami osób, od których zależy pokój i zgoda w tak wielu rodzinach; że szkoła ma nie tylko uczyć, ale przede wszystkim w jedności z rodziną wychowywać; że kierowanie się w działalności zawodowej i społecznej sumieniem oświeconym Ewangelią jest czymś ważnym, a nie wstydliwym czy marginalnym.

4. Kształtujmy parafię jako żywą wspólnotę

W moim posługiwaniu pasterskim chciałbym połoĹźyć nacisk na kształtowanie parafii jako Ĺźywej wspĂłlnoty, więcej jeszcze – jako wspĂłlnoty wspĂłlnot. Ten wielki program trzeba powoli, ale realnie przekształcać w czyn. I znowu nie zaleĹźy mi na wielości, na fasadzie, tylko na rzeczywistym istnieniu i działaniu! ZrĂłbmy sobie w tej sprawie prosty rachunek sumienia. Jest tak wiele ruchĂłw, wspĂłlnot, bractw i stowarzyszeń katolickich. Czy jako duszpasterz mogę z czystym sumieniem powiedzieć, Ĺźe choćby dwie lub trzy z tych wspĂłlnot dobrze pracują w powierzonej mi przez Biskupa wspĂłlnocie parafialnej? Czy jako katolik świecki mogę spokojnie wyznać, Ĺźe jestem autentycznie zaangaĹźowany w Ĺźycie i działanie przynajmniej jednej z nich? Doświadczenie duszpasterskie wskazuje, Ĺźe to z ruchĂłw, wspĂłlnot i stowarzyszeń wyrastają katolicy liderzy, biorący aktywny udział w Ĺźyciu społecznym. Ĺťe to stąd pochodzi dzisiaj większość powołań kapłańskich i zakonnych. I Ĺźe to ruchy i wspĂłlnoty – wychowując do bezinteresowności i stwarzając okazję do wolontariatu – najbardziej skutecznie zabezpieczają przeciw postępującemu zobojętnieniu i demoralizacji młodzieĹźy. To dlatego będę szczegĂłlnie zachęcać do tworzenia w parafiach ośrodkĂłw duszpasterstwa młodzieĹźy, do krzewienia grup ministranckich, do powoływania druĹźyn harcerskich, do organizowania parafialnych klubĂłw sportowych. Będę takĹźe dążył do zdynamizowania duszpasterstwa akademickiego w Płocku, Pułtusku i Ciechanowie, a jeśli zajdzie potrzeba, takĹźe w innych miastach. Zapraszam serdecznie rektorĂłw i profesorĂłw szkół wyĹźszych naszej Diecezji do współpracy w tej dziedzinie.

Jeszcze raz, Umiłowani jako Wasz nowy Biskup gorąco Was pozdrawiam, licząc na spotkanie, serdeczne spojrzenie w oczy i wspĂłlną modlitwę w najbliĹźszych dniach, miesiącach czy latach w Waszych rodzinach parafialnych. A na czas adwentowego oczekiwania, radosnego czuwania wraz z Niepokalaną na roratach i rekolekcyjnego wołania wraz z całym Kościołem Maranatha – „Panie nasz, przyjdĹş!” z serca Wam wszystkim błogosławię: W imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego. Amen.

Płock, dnia 2 grudnia 2007 r.

Wasz Biskup Piotr