Kim był Sługa BoĹźy Bogdan Jański? Warto tu przytoczyć słowa wybitnego działacza społecznego XIX wieku, Jana KoĹşmiana: „Historia Jańskiego jest podobna do historii wszystkich bohaterĂłw Kościoła. Ĺťył krĂłtko, wiele cierpiał, wiele kochał. Błądził z dobrą wiarą, dopĂłki się nie opamiętał, a wtedy od razu oczyścił się pokornym i odwaĹźnym przyznaniem. Wiele umiał, ale tylko mądrość Bożą cenił”. Rzeczywiście 33 lata Ĺźycia Bogdana Jańskiego (1807-1840), to co prawda bardzo niewiele, ale zarazem to historia niezwykle intensywna i barwna. Urodzony na Mazowszu, a dokładnie na Ziemi Płockiej, w czasie studiĂłw ekonomicznych na Uniwersytecie Warszawskim odszedł od katolickich praktyk religijnych, a z czasem całkowicie stracił wiarę w Boga i uwierzył w prądy myślowe swojej epoki. Wygrawszy konkurs politechniczny wyjechał na stypendium naukowe do Francji, Anglii i Niemiec. Przebywając w ParyĹźu pogłębił swoje przekonania oświeceniowe, a jednocześnie pogrążył się jeszcze bardziej moralnie, „topiąc swoje smutki i rozterki w pijatykach i domach publicznych”. W czasie powstania listopadowego był tajnym emisariuszem i przedstawicielem Rządu Tymczasowego na Zachodzie, starając się zwrĂłcić uwagę tamtejszych społeczeństw i władz cywilnych na sytuację Polski pod rozbiorami. Ta działalność postawiła pod znakiem zapytania jego bezpieczeństwo w sytuacji powrotu do kraju, a widząc tłumy uchodĹşcĂłw popowstaniowych zaczął im pomagać na wszelkie sposoby i zdecydował się na dobrowolne wygnanie. W międzyczasie związał się z modnym podĂłwczas ruchem saint-simonistycznym, głoszącym „nowy i sprawiedliwy” porządek społeczny, co akurat bardzo odpowiadało stałym „wzdychaniom [Jańskiego] ku prawdzie, ku powszechnemu dobru”. Będąc bardzo czynnym saint-simonistą, powrĂłcił do idei Absolutu i zaczął poprawę moralną swojego postępowania. Refleksja intelektualna z czasem zaowocowała powrotem do chrześcijańskiej koncepcji Boga oraz do przyjęcia dogmatĂłw i nauczania Kościoła Katolickiego. Dużą pomocą w tym procesie były kontakty z wybitnymi przedstawicielami odrodzenia katolickiego we Francji, a takĹźe z czołowymi postaciami Wielkiej Emigracji, jak chociaĹźby Adam Mickiewicz. Jański tłumaczył bowiem na francuski „Konrada Wallenroda” oraz współpracował przy przekładzie „Pana Tadeusza”. Był teĹź redaktorem „Pielgrzyma Polskiego”. Jednak potrzebował kolejnych dwĂłch lat, by wreszcie uklęknąć u kratek konfesjonału i po długiej, 48-dniowej, spowiedzi otrzymać rozgrzeszenie. I tak ParyĹź, ktĂłry był świadkiem jego niewiary i niemoralności, stał się takĹźe świadkiem jego duchowego zmartwychwstania i przykładnego Ĺźycia wiary, nadziei i miłości. Odtąd całe jego Ĺźycie zostaje poświęcone słuĹźbie Bogu i ludziom. Poeta emigracyjny, Stefan Witwicki, naoczny świadek działalności Jańskiego, tak pisał o nim w „Wieczorach pielgrzyma”: „NawrĂłcony, nawracał Ĺźarliwie drugich. Słodyczą i dobrocią swoją rzadką wszystkich sobie ujmował, nauką i niepospolitą w rzeczach Kościoła biegłością oświecał, poboĹźnym i przykładnym Ĺźyciem budował. Gdyby kiedyś historia naszej emigracji miała być dobrze skreślona, Jański, acz dziś nieznany prawie, waĹźne i piękne zająłby w niej miejsce. Wpłynął on tu więcej moĹźe niĹź ktokolwiek na umysły i serca młodzieĹźy, zwracając ją do miłości Boga, do dobrych obyczajĂłw, do świętej wiary katolickiej. Działania jego apostolskie bywały tym skuteczniejsze, Ĺźe znał z doświadczenia ścieĹźki błędu, sam je wprzĂłd przebiegając”. Natomiast inny działacz Wielkiej Emigracji, Walery Wielogłowski, postrzegał Jańskiego w następujący sposĂłb: “Krzątał się, aby drugich z kałuĹźy wyciągnąć, i wszystkie siły swoje umysłowe, uczuciowe i fizyczne temu jedynemu celowi poświęcił. Wszystkich do wiary pociągał, namawiał, zaklinał. Trawił się w zabiegach, pracował nad siły, wytrwał, zwyciężył trudności; ale kosztem własnego zdrowia i Ĺźycia. Wszystko i całego siebie dla Boga i dla Prawdy BoĹźej w Polsce poświęcając, był juĹź w końcu jak pelikan, ktĂłry nie mogąc Ĺźywić inaczej swe dzieci, piersi swe rozrywa i własnymi płucami je karmi... Byłem sam świadkiem, jak ten niepojęty człowiek, przestawszy juĹź Ĺźyć dla siebie, dogorywał na ofiarnym stole miłości Boga i bliĹşniego; a przecieĹź ostatnim tchnieniem rozĹźarzał święty płomień wiary. Ale w końcu zerwał go anioł jak owoc dojrzały i jako pierwociny z urodzajnego drzewa katolickiej myśli zaniĂłsł od Polski w dani przez tron Zbawiciela”. Zanim jednak Jański oddał ducha Bogu, w Środę Popielcową, 17 lutego 1836 roku, załoĹźył w ParyĹźu tzw. „Domek”, czyli wspĂłlnotę Ĺźycia i pracy, ktĂłra stała się zalążkiem Zgromadzenia ZmartwychwstańcĂłw. Zmarł w opinii świętości 2 lipca 1840 roku w Rzymie, dokąd wcześniej wysłał swoich uczniĂłw, by przygotowywali się do święceń kapłańskich i byli nieoficjalną „ambasadą polską” przy Stolicy Świętej. Jego doczesne szczątki spoczywają w kościele Domu Generalnego ZmartwychwstańcĂłw w Rzymie.

19 maja 2005 roku, po przeprowadzeniu dochodzenia wstępnego i uzyskaniu wszystkich wymaganych prawem zezwoleń (m.in. zezwolenia na zmianę kompetencji miejsca, albowiem zazwyczaj proces beatyfikacyjny jest prowadzony w diecezji, na terenie której zmarł kandydat na ołtarze), J. Eks. Ks. Bp Stanisław Wielgus, Biskup Płocki, otworzył w Płocku właśnie (czyli w diecezji pochodzenia Sługi Bożego) dochodzenie diecezjalne w ramach procesu beatyfikacyjnego i kanonizacyjnego. Po obecnym zamknięciu tego dochodzenia, wszelka dokumentacja procesowa będzie przekazana do watykańskiej Kongregacji ds. Kanonizacyjnych, w której zostanie przygotowane tzw. Positio czyli krytyczna biografia Sługi Bożego ze szczególnym uwzględnieniem praktyowania przez niego cnót chrześcijańskich. Niezależnie od tego postępowania, wymagany jest jeden cud, zatwierdzony przez Stolicę Świętą, by można było dokonać beatyfikacji.

Zakończenie etapu diecezjalnego w tym procesie beatyfikacyjnym zbiega się zarazem z 60. rocznicą powstania Polskiej Prowincji Zmartwychwstańców. Pierwsi zmartwychwstańcy bardzo chcieli pracować na ziemiach polskich, lecz nie było to możliwe aż do roku 1880, kiedy to otrzymali pozwolenie władz austriackich na otworzenie placówki we Lwowie. Potem przyszedł Kraków (1884). Jednakże granice zaboru rosyjskiego i zaboru pruskiego były dla nich zamknięte. Dopiero po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku zmartwychwstańcy przyszli do Polski i otworzyli kolejne placówki, podlegające jurysdykcji Zarządu Generalnego w Rzymie. Wreszcie, po II wojnie światowej, 27 marca 1948 roku, została ustanowiona niezależna administracyjnie Prowincja Polska, która po sześćdziesięciu latach istnienia skupia w sobie domy zakonne Zgromadzenia w Polsce, Australii, Austrii, Bułgarii, Niemczech, Słowacji, Ukrainie, Włoszech i Jerozolimie.

źródło: http://www.zmartwychwstancy.pl/